Home / News / Urgent Appeals / PILIPINAS: Dalawang biktima ng tortyur muling inaresto kasama ang 41 na iba pa sa kwestionableng kaso

PILIPINAS: Dalawang biktima ng tortyur muling inaresto kasama ang 41 na iba pa sa kwestionableng kaso

February 9, 2010

English

KOMISYON NG KARAPATANG PANTAO SA ASYA - PROGRAMA NG KAGYAT NA APELA

Panibagong Detalye sa Kagyat na Apela: AHRC-UAU-003-2010-TL
9 Pebrero 2010

[RE: AHRC-FUA-009-2008: PILIPINAS: Iligal na pag-aresto at detention sa walong aktibista]
---------------------------------------------------------------------
PILIPINAS: Dalawang biktima ng tortyur muling inaresto kasama ang 41 na iba pa sa kwestionableng kaso

ISYU: Biktima ng tortyur; torture; karapatan sa kalayaan at seguridad; arbitraryong pag-aresto at detnesyon; manggagawa na nagtatanggol sa karapatang pantao
---------------------------------------------------------------------
STOP extrajudicial killings in the Philippines
http://www.pinoyhr.net/
------------------------------------------------------

Mahal naming mga kaibigan,

Ang Komisyon ng Karapatang Pantao sa Asya (AHRC) ay sumulat para ipaalam sa inyo na ang dalawang aktibista na iligal na inaresto at tinortyur na aming inulat noong Setyembre 2008, ay muling inaresto at kasalukuyang nakadetine sa kampo militar kasama ang 41 na iba pa. Ang dalawa ay iligal na inaresto kasama ang 41 na iba pa habang sila ay naglulunsad ng palihan kaugnay sa kasanayan sa kalusugan sa Morong, Rizal.

KARAGDAGANG IMPORMASYON:

Inulat naming sa nakaraang apela (AHRC-FUA-009-2008) na si Janice Javier, Franco Romeroso, 28 at Yolanda Caraig, 48 ay iligal na inaresto at idinetine noong Setyembre 2008. Si Javier at Romeroso ay tinortyur para pilitin na paaminin na sila ay mga miyembro ng rebeldeng grupo, ang New Peoples' Army (NPA).
Ang tatlo at limang iba pang akusado ay nakalaya ng ipawalang bisa ang kasong illegal possession of explosives na inilabas ni Emmanuel Velasco, probinsyal na tagapagsakdal sa probinsya ng Kabite,  noong 16 ng Hunyo 2009 dahil ito ay walang 'sapat na batayan upang patuloy na diktahan ang mga akusado' (see the full text of the resolution)
Subalit noong 6 ng Pebrero 2010 nang ika-6 ng umaga ang mga biktima ng tortyur na sina Javier at Romeroso at Caraig ay muling inaresto kasama ang 41 na iba pa sa isang resthouse sa Morong, Rizal habang naglulunsad ng palihan kaugnay sa kasanayan sa kalusugan. Ang palihan ay inorganisa ng Community Medicine Development Foundation (COMMED) at Council for Health and Development (CHD), ito ay ginanap upang makapagbigay ng kasanayan sa mga organisador sa komunidad at boluntir pangkalusugan na may kasanayan at magagamit nila para sa iba't ibang komunidad.
Kasama sa mga inaresto ay mga doctor na sina Dr. Alex Montes ng COMMED at Dr. Merry Mia ng CHD; Mr. Gary Liberal, nars; Ms. Teresa Quinawayan, midwife; at iba pang kawani ng CHD. Ang mga doktor na sina Montes and Mia ay nagtra-trabaho sa kanilang mga NGO ng may matagal na panahon. Lahat ng 43 biktima ay naka-piring bago dalhin sa Camp Capinpin sa Tanay, Rizal, kung saan sila ay kasalukuyang arbitraryong nakadetine.
Isang araw matapos silang iligal na arestuhin, 7 Pebrero, sila ay sumailalim sa inquest proceedings sa harap ng isang tagapagsakdal para sa kasong illegal possession of firearms. Ika-8 ng Pebrero ng pahintulutan na madalaw sila. Subalit sa 43 na biktima, tanging kamag-anak lamang ng walo ang pinayagan na makadalaw sa loob ng kampo militar.
Ang mga umaresto sa kanila na humigit-kumulang 300 sundalo at pulis ng pinagsanib na pwersa ng 202nd Infantry Brigade of Armed Forces of the Philippines (AFP) at Philippines National Police (PNP) Provincial Police Office (PPPO) ng Rizal – paulit-ulit nilang sinabi sa panayam na ang 43 biktima ay mga pinaghihinalaang mga miyembro ng rebeldeng grupong New People's Army (NPA); at ang palihan na inilunsad ay para sa paggawa ng eksplosibo at hindi kaugnay sa mga pangkalusugan na kasanayan.
Sinasabi din nila na ang kinumpiskang mga kagamitan para gumawa ng eksplosibo at armas mula sa mga biktima at lokasyon ng pinag arestuhan. Subalit nabatid ng AHRC na wala sa mga biktima ang may nakabinbin na warrant of arrest at ang search warrant na ipinakita sa kanila ay walang katangian ng lugar na pinag-arestuhan at hinalughog, o ang pangalan ng mga nakadetine.
Ang rest house kung saan ang pag-aresto at paghalughog ay naganap ay pag-aari ni Dr. Melecia Velmonte, kilalang doctor ng gobyerno kung saan siya mismo ay nagtra-trabaho bilang specialista sa nakakahawang karamdaman sa Philippine General Hospital (PGH), isang ospital na pang gobyerno.
Ngayon, 9 ng Pebrero, isninampa ang petition for writ of habeas corpus ng dalawang grupo ng abugado upang katawanin ang 43 biktima, ang National Union of People's Lawyer (NUPL) at ang Public Interest Law Center (PILC), sa Korte Suprema.

KARAGDAGANG IMPORMASYON:
Nang una silang inaresto noong Setyembre 2008, Javier, Romeroso at isa pang biktima, Bernardo Derain ang naghayag kung paano sila tinortyur. Sipi mula sa kanilang pahayag, na inilathala ng AHRC sa nakaraan sa Philippines chapter ng Ulat ng 2008 sa Karapatang Pantao, na inilalahad sa ibaba:
"Bb. Janice Javier (23) ay ibinitin ng patiwarik at tinortyur para pwersahin siya na aminin na siya ay miyembro ng New People's Army (NPA). Si G. Franco Romeroso (27) ay pinisil ang utong at bayag niya ng hindi niya sinagot ang mga tanong. Si Bernardo Derain ay kinuryente sa ulo at sa maselang bahagi ng katawan, matigas na bagay ang ipinasok sa kanyang ari ay isang plastik bag ang inilagay sa ulo niya. Si Felix Nardo (24) ay kinuryente at inilublob sa drum na puno ng tubig . Dalawang araw matapos nito ay pinalaya sila mula sa kustodiya ng mga pulis dahil sa kakulangan ng ebidensya".

MUNGKAHING HAKBANG:
Mungkahing sulatan ang mga kinauukulang awtoridad na nakasulat sa ibaba para sa agarang intervention kaugnay sa kaso ng mga biktima.
Ang AHRC ay susulat ng liham sa Special Rapporteurs the question of torture at human rights defenders at ang Working Group on Arbitrary Detention.

HALIMBAWANG LIHAM:

Mahal ________,

Re: PILIPINAS: Dalawang biktima ng tortyur muling inaresto kasama ang 41 iba pa laban sa mga kwestionableng habla

Pangalan ng mga Biktima:
1. Yolanda Caraig, 48 years old, community organiser for Katipunan ng Magbubukid sa Kabite (KAMAGSA-KA), a peasant organization.
2. Franco Romeroso, 28, of KAMAGSA-KA
3. Janice Javier, of KAMAGSA-KA
4. Dr. Alex Montes of Community Medicine Development Foundation (COMMED)
5. Dr. Merry Mia of the Council for Health and Development (CHD)
6. Mr. Gary Liberal, a nurse
7. Ms. Teresa Quinawayan, a midwife
Lahat sila at 36 na iba pang biktima na ang mga identidad ay inaalam pa at kasalukuyang nakakulong sa Camp Capinpin, Tanay, Rizal
Mga Pinaghihinalaang may Kagagawan: AFP Southern Luzon Command at ang Rizal Philippine National Police
Petsa ng insidente: Pebrero 6, 2010 ng 6 ng umaga
Pinangyarihan ng Pag-aresto: farm house sa Morong, Rizal
Sumulat ako para kunin ang inyong atensyon sa iligal na pag-aresto, detensyon at tortyur ng 43 tao, 7 sa kanila ay binaggit na sa itaas, ng mga military at pulis noong ng Pebrero 6, 2010. Ako ay lubhang nababahala sa mga iregularidad sa paraan ng pag-aresto, paghahalughog at pagsasampa ng kaso laban sa mga detinido. Wala sa mga biktima ang may warrant na nakabinbin na makakapagtuwid sa kanilang pag aresto at detensyon, at ang search warrant na prinesenta ng mga pulis at ng military na naglalaman ng mga pangalan ng ibang tao.
Habang nauunawaan ko na ang lahat ng mga biktima ay sumailalim sa inquest proceeding noong Pebrero 7 para sa kasong may kaugnayan sa possession of firearms at eksplosibo, kami ay lubhang nagdududa kaugnay sa kabuluhan ng ebidensya na ginamit. Ang mga biktima ay hinihinalang tinortyur habang sumasailalim sa interogasyon at pinagkaitan na makontak ang kanilang mga abugado.
Ayon sa impormasyon na aming natanggap, walo lamang sa 43 na bikima ang pinayagan na makontak ang kanilang kamag-anak mula Pebrero 8. Ilang araw matapos ang pag-aresto, habang nasa kustodiya ng militar, sila ay sumailalim sa piring at pagtatanong, ng walang abugado, na katumbas ng tortyur sa ilalim ng kailan lamang ay ganap ng Anti-Tortyur na batas ng 2009.
Nauunawaan ko na ang mga pulis at militar ay obligadong ipatupad ang batas, ngunit mariin kong kinokondena ang maling paggamit ng ligal na proseso para bawasan ang karapatan ng mamamayan, partikular manakot at hadlangan ang trabaho ng mga nagtatanggol sa karapatang pantao at mga aktibista, ang mga gawaing ito ay dapat pinoprotekhan at pinapapahalagahan. Batid kong ang Komisyon ng Karapatang Pantao sa Asya (AHRC) ay nakapagdokumento ng ilang kaso ng mga aktibista na sinampahan ng gawa-gawang kaso. Bagamat sa ibang kaso na sinampa sa kanila ay pinawalang bisa ng taga-usig at hukuman, ang arbitraryong paggamit sa ligal na proseso ng pulis at militar ay lubhang nakakapag alala, at kailangang agarang at epektibong ipaabot.
Matatandaan na ang dalawa sa 43 biktima - Franco Romeroso at Janice Javier – ay inaresto, tinortyur at ng gawa-gawang kaso noong Setyembre 2008 matapos na pilitin na aminin na sila ay mga miyembro ng rebeldeng grupo. Ang lokal na taga-usig (sa Kabite noong Hunyo 2009) ay pinawalang bisa ang illegal possession of firearms dahil sa kakulangang ng sapat nabatayan. Sa kabila nito, walang sinumang responsableng sa pagtortyur at nagbalangkas nito ay hindi napapanagot.
Na ang dalawang biktima at kanilang mga kasama ay pinapapanagot ng kaparehong habla na malubhang pag-agas ng katarungan. Bukod dito anumang ebidensya na kinuha sapamamagitan ng tortyur ay hindi magagamit laban sa mga detenido sa korte, kagaya ng nakasaad sa Batas sa Anti-Torture ng 2009.
Samakatuwid marapat lamang ang agarang mamagitan upang tiyakin ang mga allegasyon sa mga biktima ng mga iregularidad sa kanilang pag aresto at patuloy na detensyon, at kanilang allegasyon ng tortyur at gawa-gawang kaso na lubos na imbestigahan at harapin ayon sa batas. Ang mga responsible ay dapat humarap sa mga ligal na parusa. Isang patunay ng tortyur na naitatag ng mga biktima ay kailangang palayain dahil sa walang pasubaling paglabag sa Batas na Anti-Torture ng 2009.
Lubos na gumagalang,
--------------------
PLEASE SEND YOUR LETTERS TO:
1. Mrs. Gloria Macapagal-Arroyo
President
Republic of the Philippines
Malacanang Palace
JP Laurel Street, San Miguel
Manila 1005
PHILIPPINES
Fax: +63 2 736 1010
Tel: +63 2 735 6201 / 564 1451 to 80

2. Ms. Leila De Lima
Commissioner
Commission on Human Rights
SAAC Bldg., Commonwealth Avenue
U.P. Complex, Diliman
Quezon City
PHILIPPINES
Fax: +63 2 929 0102
Tel: +63 2 928 5655 / 926 6188
E-mail: mtm_rodulfo@yahoo.com

3. Deputy Director General Jesus A. Verzosa
Chief, Philippine National Police (PNP)
Camp General Rafael Crame
Quezon City
PHILIPPINES
Fax: +63 2724 8763
Tel: +63 2 726 4361/4366/8763
E-mail: ruth_cossid@yahoo.com

4. Ms. Agnes Devanadera
Secretary
Department of Justice (DoJ)
DOJ Bldg., Padre Faura
1004 Manila
PHILIPPINES
Fax: +63 2 521 1614
E-mail: raulgonzalez_doj@yahoo.com

5. Mr. Emilio Gonzalez
Deputy Ombudsman
Office of the Deputy Ombudsman for the Military
and Other Law Enforcement Offices
3rd Floor, Ombudsman Bldg., Agham Road, Diliman
1104 Quezon City
PHILIPPINES
Fax: +63 2 926 8747
Tel: +63 2 926 9032

6. Lieutenant General Victor S. Ibrado
Chief of Staff
Armed Forces of the Philippines (AFP)
AFP-GHQ Offices, Camp Gen. Emilio Aguinaldo
Quezon City
PHILIPPINES
Fax: +63 2 911 6436
Tel: +63 2 911 6001 to 50

Salamat.
Urgent Appeals Programme
Asian Human Rights Commission (ua@ahrc.asia)
Related content
Document Type :
Urgent Appeal Update
Document ID :
AHRC-UAU-003-2010-TL
Countries :
Issues :
Related content
UPDATE (Philippines): Two torture victims rearrested with 41 others on questionable charges
Share |
Subscribe to our Mailing List
Follow AHRC
Extended Introduction: Urgent Appeals, theory and practice

A need for dialogue

Many people across Asia are frustrated by the widespread lack of respect for human rights in their countries.  Some may be unhappy about the limitations on the freedom of expression or restrictions on privacy, while some are affected by police brutality and military killings.  Many others are frustrated with the absence of rights on labour issues, the environment, gender and the like. 

Yet the expression of this frustration tends to stay firmly in the private sphere.  People complain among friends and family and within their social circles, but often on a low profile basis. This kind of public discourse is not usually an effective measure of the situation in a country because it is so hard to monitor. 

Though the media may cover the issues in a broad manner they rarely broadcast the private fears and anxieties of the average person.  And along with censorship – a common blight in Asia – there is also often a conscious attempt in the media to reflect a positive or at least sober mood at home, where expressions of domestic malcontent are discouraged as unfashionably unpatriotic. Talking about issues like torture is rarely encouraged in the public realm.

There may also be unwritten, possibly unconscious social taboos that stop the public reflection of private grievances.  Where authoritarian control is tight, sophisticated strategies are put into play by equally sophisticated media practices to keep complaints out of the public space, sometimes very subtly.  In other places an inner consensus is influenced by the privileged section of a society, which can control social expression of those less fortunate.  Moral and ethical qualms can also be an obstacle.

In this way, causes for complaint go unaddressed, un-discussed and unresolved and oppression in its many forms, self perpetuates.  For any action to arise out of private frustration, people need ways to get these issues into the public sphere.

Changing society

In the past bridging this gap was a formidable task; it relied on channels of public expression that required money and were therefore controlled by investors.  Printing presses were expensive, which blocked the gate to expression to anyone without money.  Except in times of revolution the media in Asia has tended to serve the well-off and sideline or misrepresent the poor.

Still, thanks to the IT revolution it is now possible to communicate with large audiences at little cost.  In this situation there is a real avenue for taking issues from private to public, regardless of the class or caste of the individual.

Practical action

The AHRC Urgent Appeals system was created to give a voice to those affected by human rights violations, and by doing so, to create a network of support and open avenues for action.  If X’s freedom of expression is denied, if Y is tortured by someone in power or if Z finds his or her labour rights abused, the incident can be swiftly and effectively broadcast and dealt with. The resulting solidarity can lead to action, resolution and change. And as more people understand their rights and follow suit, as the human rights consciousness grows, change happens faster. The Internet has become one of the human rights community’s most powerful tools.   

At the core of the Urgent Appeals Program is the recording of human rights violations at a grass roots level with objectivity, sympathy and competence. Our information is firstly gathered on the ground, close to the victim of the violation, and is then broadcast by a team of advocates, who can apply decades of experience in the field and a working knowledge of the international human rights arena. The flow of information – due to domestic restrictions – often goes from the source and out to the international community via our program, which then builds a pressure for action that steadily makes its way back to the source through his or her own government.   However these cases in bulk create a narrative – and this is most important aspect of our program. As noted by Sri Lankan human rights lawyer and director of the Asian Human Rights Commission, Basil Fernando:

"The urgent appeal introduces narrative as the driving force for social change. This idea was well expressed in the film Amistad, regarding the issue of slavery. The old man in the film, former president and lawyer, states that to resolve this historical problem it is very essential to know the narrative of the people. It was on this basis that a court case is conducted later. The AHRC establishes the narrative of human rights violations through the urgent appeals. If the narrative is right, the organisation will be doing all right."

Patterns start to emerge as violations are documented across the continent, allowing us to take a more authoritative, systemic response, and to pinpoint the systems within each country that are breaking down. This way we are able to discover and explain why and how violations take place, and how they can most effectively be addressed. On this path, larger audiences have opened up to us and become involved: international NGOs and think tanks, national human rights commissions and United Nations bodies.  The program and its coordinators have become a well-used tool for the international media and for human rights education programs. All this helps pave the way for radical reforms to improve, protect and to promote human rights in the region.